world

...go fuck yourself.

Καταζητείται αυτός που έδωσε τον ΔΕΡΑ.

Χθες κάποιοι είδαν τον Ανέστη Δέρα στα Τουρκοβούνια.
Οι πληροφορίες είναι από τουίτ στο τουίττερ.
Κοινώς κάποιος κελάηδησε.
Να έρθει σε εμάς πριν έρθουμε εμείς σε εκείνον.

Οι αιωνιότητες μπορούν να περιμένουν.
Οι καταιγίδες όχι, το ίδιο και οι γίδες.

χάος

Ο κόσμος καταρρέει καθώς το ελαφρύ μωβ του ουρανού απλώνεται πάνω από την Αθήνα.
Η μιζέρια των ανθρώπων ανθίζει σαν λουλούδι καθώς οι συσχετισμοί σπάνε.
Μέσα στο βρώμικο δρόμο χρειάζονται διάφορα. Που δεν βρίσκονται δυστυχώς.
Η Ευρώπη βουλιάζει υπό την ηγεσία άχρηστων καθαρμάτων. Οι στάχτες που σηκώνονται κάνουν τον ουρανό πιο γκρίζο. Η ευκαιρία είναι κοντά, να φύγεις πριν η στάχτη κάτσει στο έδαφος.

R.A.M.O.N.E.S.

Do you remember lying in bed, 
with the covers pulled up over your head? 
Radio playing so no one can see... 
We need change and we need it fast, 
before rock's just part of the past, 
cause lately it all sounds the same to me...

Διψάω - πιες νερό.

Αποδιαρθρωμένοι φτάνουμε κομπιάζοντας στο τέλος του δράματος. Η ανάσα μας έχει κοπεί και τα πόδια μας είναι μουδιασμένα. Κύριοι, προσοχή: Οι παύσεις θα πρέπει να είναι μόνιμες. Ακριβώς το αντίθετο απ' ότι είχε πει ο Γκουρού μας. Το βράδυ περπατώντας γνωριστήκαμε με τους εξωγήινους, τους νέους μας φίλους. Κατέβαιναν την Σταδίου και στάθηκαν μια στιγμή κοιτώντας μας, πριν στρίψουν με κατεύθυνση την πλατεία Καρύτση. Άλλους δεν είδαμε. Την επόμενη μέρα η Αθήνα ήταν μια σιωπηλή ταινία τεράστιου μήκους. Τα πάντα θαμπά από την υγρασία, ο ήλιος έκαιγε τα σχήματα. Παύση και αηδιαστική ακινησία. Ιδρώτας και ήλιος. Διψάς; - πιες νερό.

Φορέσαμε το ειδικό φίλτρο - τέλεια εφαρμοσμένο σε φυσιολογικά γυαλιά ηλίου. Κανείς δεν μπορούσε να το καταλάβει. Περπατήσαμε σε έρημους δρόμους, όπου η ανυπαρξία συναντά το ζωικό βασίλειο, δρόμους όπου τα περιστέρια (επιτέλους) άρχισαν να μιλάνε.

Ένα πράγμα δεν καταφέραμε. Να βρούμε το soundtrack της πόλης. Τα ηχεία τα είχαν καλά κρυμμένα στις δεξαμενές τους.

Το Πάθος των Εραστών

είχε τρελά βαμμένα χέρια
που ήταν δικά της, να τα κρατά
και μέσα στο φόβο της
έψαχνε τσακισμένες ηδονές

το πάθος των εραστών είναι για το θάνατο (είπε εκείνη)
έγλειψε τα χείλη της
και έγινε φτερό

και καθώς κοίταζα από χαμηλά
κατάλαβα όλα αυτά που κρατά
οι αλεπουδίτσες τόσο ασφαλείς
δεν ήταν νεκρές,
είχαν μπει στο χώμα.

ραγίζει της καρδιά της
μονό λιγάκι πολύ
και τα αστεία της
τραβάνε τους τυχερούς κακούς τύπους
καθώς βυθίζεται και ουρλιάζει
φοράει το προφητικό χαμόγελο
και παίρνει
το καλύτερο
από το μεγαλύτερο
στο γραμμότερο.

Σε κάποια απόμακρη παραλία...

Όταν μου δοθεί η ευκαιρία
θα πεθάνω σαν ένα μωρό
σε κάποια απόμακρη παραλία
όταν η εποχή θα έχει τελειώσει

Απίθανο
να με θυμούνται ακόμη
καθώς το κύμα θα γδέρνει τα μάτια μου με άμμο
θα παρασυρθώ μακρυά...

Ξεβρασμένος σε ένα οροπέδιο
- με μια μόνο ανάμνηση
μια μόνο συλλαβή -
κρύβομαι...

Brian Eno - On Some Faraway Beach

ελευθερία

Η μεγάλη νύχτα των πεντακοσίων ετών έχει πλεόν περάσει.
Η απουσία των ιδανικών είναι ό,τι μας έμεινε από αυτή.

Το δωμάτιο στο οποίο βρίσκομαι ήταν το σαλόνι μιας παλιάς οικίας. Έχει διαστάσεις περίπου τέσσερα επί πέντε μέτρα. Στους δύο τοίχους υπάρχουν θύρες που οδηγούν σε δύο ακόμα δωμάτια. Στον τρίτο τοίχο μια ακόμα πόρτα οδηγεί στο μπαλκόνι. Οι προηγούμενοι ένοικοι του διαμερίσματος πρέπει να το εγκατέλειψαν κάποιες δεκαετίες πριν, αν κρίνω από τα μηχανήματα και τα αντικείμενα που με περιβάλλουν. Στο κέντρο του δωματίου βρίσκεται ένα χαμηλό και μακρύ έπιπλο, πάνω στο οποίο παρατίθενται διάφορα ασυνάρτητα αντικείμενα. Τρία βιβλία των οποίων τους συγγραφείς αγνοώ. Δύο ηχεία μάρκας B&W. Ένας ενισχυτής ήχου PHILIPS. Ένα ακόμα παράξενο μηχάνημα, που φέρει μια στρογγυλή μάυρη πλάκα με χαρακιές, μάλλον για να αναπαράγει ήχο. Αυτό πρέπει να είναι το παλιό πικάπ - δεν είμαι απόλυτα σίγουρος, καθώς δεν το έχω ξαναδεί. Στο κέντρο, μια τηλεόραση παλαιού τύπου. Πάνω στην τηλεόραση, ένα πλαστικό ομοίωμα κάποιου τέρατος με μπλε δέρμα και πορτοκαλί μαλλιά. Ένα πλαστικό όπλο και κάποιο μπουκαλάκι με απομεινάρια ενός φαρμάκου για τα μάτια. Στο ράφι, κάτω από τα μηχανήματα, βρίσκονται πάρα πολλά βιβλία, άγνωστα και αυτά. Την προσοχή μου τράβηξε το μεγαλύτερο, ένα βιβλίο που όμοιο του σε μέγεθος δεν έχω ξαναδει, με τον τίτλο "Οδυσσέας", κάποιου Τζέιμς Τζόυς. Προσπάθησα να διαβάσω, τόσες φορές δεν έχω καταφέρει να προχωρήσω πέρα από τη σελίδα 13. Απέναντι από την τηλεόραση, μπροστά από τον τυφλό τοίχο βρίσκεται ο καναπές, εκεί που κάθομαι και γράφω. Είναι φθαρμένος, επενδεδυμένος με δέρμα. Μπροστά στον καναπέ ένα κάθισμα αυτοκινήτου, που μάλλον χρησιμοποιούσαν σαν πολυθρόνα. Στο βάθος βλέπω ένα ακόμα μαύρο έπιπλο γεμάτο διάφορα μικροαντικείμενα και μπουκάλια ποτών με αρκετό αλκοόλ, περίπου 40%. Πάνω στο ένα ηχείο υπάρχει ένα γλαστράκι με ένα πολύ μεγάλο, δυσανάλογο, κάκτο. Κάποια φωτογραφία στον τοίχο αριστερά μου απεικονίζει ένα κορίτσι ξαπλωμένο σε μια παραλία. Φοράει ένα άσπρο μαγιό και τακτοποιεί το στήθος της. Η φωτογραφία είναι ασπρόμαυρη και μικρή. Τι παράξενο. Προσπαθώ να φανταστώ τους παλιούς κατοίκους, τις συνήθειες και τη ζωή τους, εκείνα τα δύσκολα χρόνια που πρέπει να πέρασαν εδώ μέσα. Να ήταν κάποια οικογένεια; Κάποιο ζευγάρι; Φίλοι; Δεν έχω ακόμα καταλάβει. Έχω ακόμα δύο μήνες εδώ μέσα και άπειρο ελεύθερο χρόνο να το ανακαλύψω. Ίσως καταλάβω κάποια πράγματα για τη ζωή στα χρόνια του πραξικοπήματος, πράγματα που το καθεστώς κρατά κρυφά, πράγματα που έχουν δια παντός διαγραφεί από την επίσημη ιστοριογραφία του κράτους. Ίσως να καταφέρω να επιδιορθώσω εκείνο το πρωτόγονο μηχάνημα ήχου. Ίσως να καταφέρω να ακούσω τις άλλες μαύρες πλάκες. Πρέπει επίσης να διαβάσω. Πρέπει να διασταυρώσω τα στοιχεία. Βρήκα και κάποιες εφημερίδες του έτους 2009 και 2010. Μετά από την αναχρονολόγηση ο κόσμος έχει χάσει την αντιστοιχία. Δεν ξέρω πόσα χρόνια πριν ήταν το 2010. Πρέπει να δουλέψω και πρέπει να είμαι ξεκούραστος. Θα κοιμηθώ, θα μου σερβίρω το αύριο στο πιάτο, θα ξυπνήσω και θα είναι ήδη εδώ. Και θα αρχίσω με τον κύριο Τζόυς, με στόχο να περάσω τη σελίδα 13.