SAMARIS

world

2011-11-02T16:09:00.001+02:00

...go fuck yourself.

Καταζητείται αυτός που έδωσε τον ΔΕΡΑ.

2011-10-03T10:02:00.000+03:00

Χθες κάποιοι είδαν τον Ανέστη Δέρα στα Τουρκοβούνια.
Οι πληροφορίες είναι από τουίτ στο τουίττερ.
Κοινώς κάποιος κελάηδησε.
Να έρθει σε εμάς πριν έρθουμε εμείς σε εκείνον.

Οι αιωνιότητες μπορούν να περιμένουν.
Οι καταιγίδες όχι, το ίδιο και οι γίδες.

χάος

2011-09-30T19:25:00.000+03:00

Ο κόσμος καταρρέει καθώς το ελαφρύ μωβ του ουρανού απλώνεται πάνω από την Αθήνα.
Η μιζέρια των ανθρώπων ανθίζει σαν λουλούδι καθώς οι συσχετισμοί σπάνε.
Μέσα στο βρώμικο δρόμο χρειάζονται διάφορα. Που δεν βρίσκονται δυστυχώς.
Η Ευρώπη βουλιάζει υπό την ηγεσία άχρηστων καθαρμάτων. Οι στάχτες που σηκώνονται κάνουν τον ουρανό πιο γκρίζο. Η ευκαιρία είναι κοντά, να φύγεις πριν η στάχτη κάτσει στο έδαφος.

R.A.M.O.N.E.S.

2010-09-07T11:39:00.001+03:00

Do you remember lying in bed,
with the covers pulled up over your head?
Radio playing so no one can see...
We need change and we need it fast,
before rock's just part of the past,
cause lately it all sounds the same to me...

Διψάω - πιες νερό.

2010-08-02T17:30:00.000+03:00

Αποδιαρθρωμένοι φτάνουμε κομπιάζοντας στο τέλος του δράματος. Η ανάσα μας έχει κοπεί και τα πόδια μας είναι μουδιασμένα. Κύριοι, προσοχή: Οι παύσεις θα πρέπει να είναι μόνιμες. Ακριβώς το αντίθετο απ' ότι είχε πει ο Γκουρού μας. Το βράδυ περπατώντας γνωριστήκαμε με τους εξωγήινους, τους νέους μας φίλους. Κατέβαιναν την Σταδίου και στάθηκαν μια στιγμή κοιτώντας μας, πριν στρίψουν με κατεύθυνση την πλατεία Καρύτση. Άλλους δεν είδαμε. Την επόμενη μέρα η Αθήνα ήταν μια σιωπηλή ταινία τεράστιου μήκους. Τα πάντα θαμπά από την υγρασία, ο ήλιος έκαιγε τα σχήματα. Παύση και αηδιαστική ακινησία. Ιδρώτας και ήλιος. Διψάς; - πιες νερό.

Φορέσαμε το ειδικό φίλτρο - τέλεια εφαρμοσμένο σε φυσιολογικά γυαλιά ηλίου. Κανείς δεν μπορούσε να το καταλάβει. Περπατήσαμε σε έρημους δρόμους, όπου η ανυπαρξία συναντά το ζωικό βασίλειο, δρόμους όπου τα περιστέρια (επιτέλους) άρχισαν να μιλάνε.

Ένα πράγμα δεν καταφέραμε. Να βρούμε το soundtrack της πόλης. Τα ηχεία τα είχαν καλά κρυμμένα στις δεξαμενές τους.

Το Πάθος των Εραστών

2010-05-24T03:39:00.001+03:00

είχε τρελά βαμμένα χέρια
που ήταν δικά της, να τα κρατά
και μέσα στο φόβο της
έψαχνε τσακισμένες ηδονές

το πάθος των εραστών είναι για το θάνατο (είπε εκείνη)
έγλειψε τα χείλη της
και έγινε φτερό

και καθώς κοίταζα από χαμηλά
κατάλαβα όλα αυτά που κρατά
οι αλεπουδίτσες τόσο ασφαλείς
δεν ήταν νεκρές,
είχαν μπει στο χώμα.

ραγίζει της καρδιά της
μονό λιγάκι πολύ
και τα αστεία της
τραβάνε τους τυχερούς κακούς τύπους
καθώς βυθίζεται και ουρλιάζει
φοράει το προφητικό χαμόγελο
και παίρνει
το καλύτερο
από το μεγαλύτερο
στο γραμμότερο.

Σε κάποια απόμακρη παραλία...

2010-05-24T03:22:00.002+03:00

Όταν μου δοθεί η ευκαιρία
θα πεθάνω σαν ένα μωρό
σε κάποια απόμακρη παραλία
όταν η εποχή θα έχει τελειώσει

Απίθανο
να με θυμούνται ακόμη
καθώς το κύμα θα γδέρνει τα μάτια μου με άμμο
θα παρασυρθώ μακρυά...

Ξεβρασμένος σε ένα οροπέδιο
- με μια μόνο ανάμνηση
μια μόνο συλλαβή -
κρύβομαι...

Brian Eno - On Some Faraway Beach

ελευθερία

2010-04-25T04:00:00.001+03:00

Η μεγάλη νύχτα των πεντακοσίων ετών έχει πλεόν περάσει.
Η απουσία των ιδανικών είναι ό,τι μας έμεινε από αυτή.

Το δωμάτιο στο οποίο βρίσκομαι ήταν το σαλόνι μιας παλιάς οικίας. Έχει διαστάσεις περίπου τέσσερα επί πέντε μέτρα. Στους δύο τοίχους υπάρχουν θύρες που οδηγούν σε δύο ακόμα δωμάτια. Στον τρίτο τοίχο μια ακόμα πόρτα οδηγεί στο μπαλκόνι. Οι προηγούμενοι ένοικοι του διαμερίσματος πρέπει να το εγκατέλειψαν κάποιες δεκαετίες πριν, αν κρίνω από τα μηχανήματα και τα αντικείμενα που με περιβάλλουν. Στο κέντρο του δωματίου βρίσκεται ένα χαμηλό και μακρύ έπιπλο, πάνω στο οποίο παρατίθενται διάφορα ασυνάρτητα αντικείμενα. Τρία βιβλία των οποίων τους συγγραφείς αγνοώ. Δύο ηχεία μάρκας B&W. Ένας ενισχυτής ήχου PHILIPS. Ένα ακόμα παράξενο μηχάνημα, που φέρει μια στρογγυλή μάυρη πλάκα με χαρακιές, μάλλον για να αναπαράγει ήχο. Αυτό πρέπει να είναι το παλιό πικάπ - δεν είμαι απόλυτα σίγουρος, καθώς δεν το έχω ξαναδεί. Στο κέντρο, μια τηλεόραση παλαιού τύπου. Πάνω στην τηλεόραση, ένα πλαστικό ομοίωμα κάποιου τέρατος με μπλε δέρμα και πορτοκαλί μαλλιά. Ένα πλαστικό όπλο και κάποιο μπουκαλάκι με απομεινάρια ενός φαρμάκου για τα μάτια. Στο ράφι, κάτω από τα μηχανήματα, βρίσκονται πάρα πολλά βιβλία, άγνωστα και αυτά. Την προσοχή μου τράβηξε το μεγαλύτερο, ένα βιβλίο που όμοιο του σε μέγεθος δεν έχω ξαναδει, με τον τίτλο "Οδυσσέας", κάποιου Τζέιμς Τζόυς. Προσπάθησα να διαβάσω, τόσες φορές δεν έχω καταφέρει να προχωρήσω πέρα από τη σελίδα 13. Απέναντι από την τηλεόραση, μπροστά από τον τυφλό τοίχο βρίσκεται ο καναπές, εκεί που κάθομαι και γράφω. Είναι φθαρμένος, επενδεδυμένος με δέρμα. Μπροστά στον καναπέ ένα κάθισμα αυτοκινήτου, που μάλλον χρησιμοποιούσαν σαν πολυθρόνα. Στο βάθος βλέπω ένα ακόμα μαύρο έπιπλο γεμάτο διάφορα μικροαντικείμενα και μπουκάλια ποτών με αρκετό αλκοόλ, περίπου 40%. Πάνω στο ένα ηχείο υπάρχει ένα γλαστράκι με ένα πολύ μεγάλο, δυσανάλογο, κάκτο. Κάποια φωτογραφία στον τοίχο αριστερά μου απεικονίζει ένα κορίτσι ξαπλωμένο σε μια παραλία. Φοράει ένα άσπρο μαγιό και τακτοποιεί το στήθος της. Η φωτογραφία είναι ασπρόμαυρη και μικρή. Τι παράξενο. Προσπαθώ να φανταστώ τους παλιούς κατοίκους, τις συνήθειες και τη ζωή τους, εκείνα τα δύσκολα χρόνια που πρέπει να πέρασαν εδώ μέσα. Να ήταν κάποια οικογένεια; Κάποιο ζευγάρι; Φίλοι; Δεν έχω ακόμα καταλάβει. Έχω ακόμα δύο μήνες εδώ μέσα και άπειρο ελεύθερο χρόνο να το ανακαλύψω. Ίσως καταλάβω κάποια πράγματα για τη ζωή στα χρόνια του πραξικοπήματος, πράγματα που το καθεστώς κρατά κρυφά, πράγματα που έχουν δια παντός διαγραφεί από την επίσημη ιστοριογραφία του κράτους. Ίσως να καταφέρω να επιδιορθώσω εκείνο το πρωτόγονο μηχάνημα ήχου. Ίσως να καταφέρω να ακούσω τις άλλες μαύρες πλάκες. Πρέπει επίσης να διαβάσω. Πρέπει να διασταυρώσω τα στοιχεία. Βρήκα και κάποιες εφημερίδες του έτους 2009 και 2010. Μετά από την αναχρονολόγηση ο κόσμος έχει χάσει την αντιστοιχία. Δεν ξέρω πόσα χρόνια πριν ήταν το 2010. Πρέπει να δουλέψω και πρέπει να είμαι ξεκούραστος. Θα κοιμηθώ, θα μου σερβίρω το αύριο στο πιάτο, θα ξυπνήσω και θα είναι ήδη εδώ. Και θα αρχίσω με τον κύριο Τζόυς, με στόχο να περάσω τη σελίδα 13.

Αποχή

2010-04-23T00:45:00.001+03:00

"Αποχή από μία ζωή που οι ζεστές αγκαλιές έδωσαν τη θέση τους στους ολονύχτιους χορούς, πίνοντας το κλεμμένο ρούμι από το πάρτυ που δεν έγινε ποτέ, γιατί το μικρό μου πορτατίφ είχε πάρει τη θέση του βηματοδότη σε ένα ψηλοτάβανο χώρο με πατάρι, κάπου στην περιοχή που χρόνια πριν την βίαιη απόσχιση της από την δεύτερη νότια ενότητα και αλλαγή του καθεστώτος της σε ηλεκτρονική ορθόδοξη δυαρχία, ονομαζόταν κάτω τούμπα. Η σημερινή ονομασία είναι 8Y."

Ανέστης Δέρας, Εισαγωγή στη Μετα-ιστορία, Nitis-8Y, 1560

Το ηλιοβασίλεμα είχε προχωρήσει καθώς τεράστια σύννεφα κάλυπταν το ανατολικό μέρος του ουρανού. Το μωβ φως του ήλιου έδινε μια εξωπραγματική χροιά σε αυτά τα χνουδωτά τέρατα που ήρεμα επέπλεαν πάνω από το βουνό. Κάτω από τα δέντρα της πόλης οι έφηβοι γελούσαν - μπορούσες να τους ακούσεις αμυδρά. Στα πεζοδρόμια γυναίκες έκλαιγαν για τις δυστυχισμένες ζωές, που ποτέ δεν έζησαν, καθώς οι άντρες τους έπαιζαν σιωπηλά ζάρια. Τα λεωφορεία ήταν γεμάτα κουρασμένους επιβάτες, φορτωμένους με μόχθους μιας ζωής που δεν τους άνηκε. Κάποιος βήχει στο παραδιπλανό σπίτι και σπάει τη μονοτονία της χαμηλής όχλησης. Το παρατηρητήριο μου έχει τρεις πλευρές ανοιχτές προς τη θέα. Όταν φυσάει πολύ κοπανιόνται οι πόρτες, όταν ο ήλιος είναι στα φηλότερά του, κατά τον Ιούλιο δεν μπορώ να σταθώ. Όμως πρέπει να περιμένω, υπολείπονται τουλάχιστον δύο μήνες οικειοθελούς φυλάκισης. Η σκόνη έχει υποχωρήσει την τελευταία εβδομάδα και τουλάχιστον μπορώ να κοιτάζω τον κόσμο να περνάει. Προχθές παρατήρησα κίνηση στο βουνό και έστειλα σήμα με τον πολύγραφο στα κεντρικά. Ελπίζω να το εξέτασαν. Περιμένω την απάντησή τους από Δευτέρα. Η γραφειοκρατία τα τελευταία χρόνια έχει εξελιχθεί σε μια νέου είδους επιστήμη. Το σήμα μου υφίσταται τουλάχιστον 3 πρωτοκολλήσεις μέχρι να φτάσει σε κάποιον υπεύθυνο. Το εβδομήντα τοις εκατό των Καθεστωτικών Υπαλλήλων ασχολείται με προωθήσεις εγγράφων. Στη Σχολή Καθεστωτικής Διοίκησης διδάσκονται περίπου 200 διαφορετικούς τύπους εγγράφων. Εμείς οι παλιότεροι μείναμε να θυμίζουμε στους άλλους μια εποχή με πολύ λιγότερη αναμονή σε ουρές, μια εποχή που τα κράτη βρίσκονταν πιο κοντά μας. Οι έρωτές μας δεν υπάρχουν πια, η μεγάλη κρίση πριν δεκατρία χρόνια έβαλε μια τελεία σε όλα αυτά. Ήμασταν οι ιδεαλιστές χωρίς ιδανικά. Μαζευτήκαμε - προσπαθήσαμε, αποτύχαμε. Αλήθεια, που μπορούσαμε να φτάσουμε; Οι σύντροφοί μου καταστράφηκαν από τα ναρκωτικά. Άλλος έφυγε να βρει φυσικές ψυχοτρόπες ουσίες στα οροπέδια του Περου, άλλος πήρε τις θάλασσες για να βρει μια γιαπωνέζα. Κάποιος τρίτος περιμένει να καταταγεί στα εθελοντικά προγράμματα εποίκισης της Σελήνης. Η αναμονή είναι τεράστια. Εγώ είμαι εδώ, σε μια περιοδική φυλακή που επέλεξα για να απέχω το περισσότερο δυνατόν από αυτή τη ζωή.

Τα πρώτα βήματα ενός νεογέννητου ελέφαντα

2010-04-19T17:16:00.002+03:00

Χέι χόου - λετς γκόου.
Η αναπροσαρμογή της, άλλοτε τυφλής, πραγματικότητας επιβλήθηκε από την επιτροπή απορριμάτων.
Παύουμε να θέτουμε ερωτήσεις.
Παύουμε να απαντάμε σε ερωτήσεις.
Ο διάλογος "Μ' αγαπάς; Σ' αγαπώ" απαγορεύτηκε από την επιτροπή λογοκρισίας, μετά από γνωμοδότηση της επιτροπής απορριμάτων.
Τα νεογέννητα έρχονται στον κόσμο με έτοιμο κώδικα και αλγόριθμους, που αφορούν στην ποινικοποίηση πάσης φύσεως συναισθημάτων και αγωνιών.
Τα γυναικεία άτομα είναι τα εκτελεστικά όργανα, υπεύθυνα για την εφαρμογή των νέων απαγορεύσεων.
Λέγεται ότι, κάτι παρόμοιο, είχε ξαναδοκιμαστεί στο παρελθόν, με μικρή επιτυχία.
Το μέλλον, αβεβαιο και ασταθές σαν τα πρώτα βήματα ενός νεογέννητου ελέφαντα, θα δείξει το δρόμο σε αυτούς που αμφισβητούν.

μείναμε νωρίς εδώ.

2010-01-01T10:22:00.002+02:00

Πυροδιάφανες πεταλουδίτσες λουλούδισαν εχθές πίνοντας και μεθώντας στα παγωμένα κύματα του αχανούς ωκεανού καθώς τα ψάρια τιτίβισαν για τελευταία φορά. Ένας ακόμα χορός έμεινε, κι αυτός με μουδιασμένο το σώμα και το στόμα, σε αλυκές αμάραντες με πηγάδια από αίμα και σφυροδρέπανα. Οι πεινασμένες νυφίτσες του υπερφυσικού πίνουν νερό σε μια γαλλική γούρνα, διακοσμημένη με ροδοπέταλα και μουσική, νότες που πιάνουν τον πάτο, πιάνο που δεν ακούγεται ποτέ γιατί είναι τόσο μακρυά, η κιθάρα επισκιάζει τις άλλες γεύσεις και πέσαμε στα τύμπανα λυπημένοι, φεύγοντας εκείνο το βράδυ. Και εσύ ωραία κοιμωμένη δεν μας είπες πως σε λένε και σε τι μετράς τα φιλιά σου τα γαλανά. Με ένα κομμάτι ύφασμα, με ένα ποτήρι νερό, σε μια πορτοκαλάδα με ανθρακικό που της λείπει το ουίσκι τα βλέφαρά σου γίνονται φωτοβολίδες χορού σφηνωμένου σε σφηνοπότηρο που το κατέβασα με τη μια. Ροδοδίαφανο είναι το δειλινό και μαγαζιά στα πόδια σου, και συνεχίζουμε. Ω. Ω. Το βουητό στο αυτί καραδοκεί και ο ύπνος πετάει για Ινδία σε ένα Α380. Οι ορισμοί έχουν διαστρεβλωθεί και τα παγκάκια έχασαν το νόημα της ζωής - οδηγήθηκαν σιωπηρά σε μια φρικτή βραδυφλεγή αυτοκτονία. Οι καμπάνες της εκκλησίας με τρομάζουν αυτό το πρωινό που είναι και πρώτο. Όπως κάθε πρωινό άλλωστε. Και η παράνοια της ομορφιάς χτυπάει την πίσω πόρτα με σφυρί, λιώνει τις κλειδαριές και μασάει τα σίδερα, ώστε τελικά, άνετα και αναίμακτα, να εισβάλει στη ζωή σου.

και φιλάμε τις ταινίες, πίνουμε το αίμα II

2009-12-21T16:22:00.006+02:00

Πέρασα στη χώρα της Καθαρής Νύχτας. Οι σκισμένες νότες πετάνε χαρούμενες στον αέρα, τιτιβίζοντας διεφθαρμένες και σαρκοβόρες, προάγγελοι της καταστροφής. Τα τρωκτικά στα πόδια μου εξοργισμένα και ματωμένα. Φρικτά τέρατα της γραφειοκρατίας, δημόσιοι υπάλληλοι εκτελεστές ελεύθεροι στους δρόμους. Ο καιρός αλλάζει κάθε 10 λεπτά, βροχή - χιόνι - ήλιος - λιώνει. Οι μηχανές έχουν αποκτήσει τον έλεγχο του κράτους. Η ανάμνησή της μια ήμερη τραγωδία. Φιλιά και αγκαλιές, γύμνια και αποχρώσεις, αρώματα και μυρωδιές να κατρακυλάνε στο λαιμό μου σαν πέτρες με μεταλλικά καρφιά. Πολύ σύντομα, τα σύννεφα μαζεύτηκαν πάνω από την πόλη, φτύνοντας κόκκινα ζουμιά σαν γλίτσα, και η παρτίδα φούντωνε και φούντωνε. Παραδίπλα άκουσα εκρήξεις και φωνές, κίτρινοι καπνοί και καμμένο κρέας σε τηγάνι. Τα παράθυρα των κτιρίων είναι όλα σπασμένα, μέσα βλέπω σκελετούς να σέρνουν τα σπασμένα τους πόδια, να σέρνουν πτώματα, να τρώνε από το πάτωμα σαν σκυλιά. Περιπλανήθηκα για ώρες, προσέχοντας μην συναντήσω κάποιον εκτελεστή, σύρθηκα σε ραδιενεργά χόρτα, αναπόλησα το όπλο μου και το μαχαίρι μου, φοβήθηκα πολύ. Και μέσα σε αυτό το εξαθλιωμένο τοπίο προχώρησα, αόρατος σχεδόν, σε ένα ψόφιο κόσμο από περιττώματα και πτώματα, για να καταφέρω να βγω έξω από την πόλη, να αντικρίσω την πράσινη εξοχή, τα απολιθώματα μιας άλλης ζωής πίσω από τις κουρτίνες των μηχανών, μακρυά από τα πράσινα μάτια τους, μια αντεστραμμένη ανάμνηση του χθες.

και φιλάμε τις ταινίες, πίνουμε το αίμα

2009-12-18T17:25:00.001+02:00

Πρέπει να γράψω πολύ όσο πιο γρήγορα μπορώ. Δεν ξέρω πόσα θα προλάβω καθώς εκείνοι είναι ήδη πίσω μου και πλησιάζουν. Τη μέρα που όλα άρχισαν, όταν τα βατόμουρα χόρεψαν τανγκό για πρώτη φορά, τη μέρα που τα βατράχια κάπνισαν για πρώτη φορά, τη μέρα που τα μάτια της έλαμψαν σαν αστρική έκρηξη υπό τη σκιά της σελήνης. Μια κίνηση αστραπιαία που είδα σε αργή κίνηση. Μια πτώση προς το άπειρο, προς τα πάνω, και πως είναι δυνατόν να πέφτεις προς τα πάνω ρώτησε. Και τότε, εκείνη την ΜΩΒ ημέρα της απάντησα – για το χώμα στις χώρες γύρω από τον Αντίποδα, τα δάκρυα των Ιαγουάρων, τα όργια των Κάδων, τις γυναίκες χωρίς βυζιά, τους άντρες που πίνανε μέχρι να μην ξημερώσει. Και έκλαψε ζητώντας μου να την γαμήσω. Το έκανα. Την επόμενη μέρα έκλαιγε σαν κοριτσάκι – όχι πολύ μικρό, όπως όλες βασικά, όπως κλαίνε πάντα. Ο ήλιος σηκώθηκε πίσω από το βουνό και δεν ήταν ροζ. Που είναι πάντα δηλαδή. Τα σύννεφα επιβιβάστηκαν στα αεροπλάνα και εγκατέλειψαν τον πλανήτη. Η πόλη μας καταδικάστηκε στην απόλυτη ηλιοφάνεια. Και οι κάτοικοι τρελάθηκαν. Γεμίσαμε ηλιακούς συλλέκτες, φωτοβολταικά τόξα. Και μονόκεροι με κανονικά τόξα που δολοφονούσαν όποιον έβρισκαν μπροστά τους, κυρίως γέρους και παιδιά. Μείναμε οι μέσοι – Μέσοι. Αυτή σταμάτησε να κλαίει και βγήκαμε για το ΜΩΒ πρωινό μας. Αυγά με λάτα στην πρίζα δια γωνίες. Ένας μονόκερος μας σημάδεψε αλλά άλλαξε γνώμη και διασκορπίστηκε σε μια λάμψη τιτανίου αφήνοντας πίσω του μια μυρωδιά από βρεγμένα σκουπίδια. Μια νότα ακούστηκε και βουλιάξαμε σε ένα κρύο υγρό που φαινόταν πως δεν θα τελειώσει ποτέ. Άνοιξα τα μάτια μου και κοίταξα γύρω. Είχα χάσει τους φακούς μου – όλα ήταν θολά. Στο πλάι μου εκείνη γυμνή να στροβιλίζεται χορεύοντας μάλλον. Άνοιξα τα αυτιά μου και άκουσα εκείνο το δολοφονικό ρυθμό. Η ρίζα της μουσικής – πρωτόγονος και σεξουαλικός – σαν τα βυζιά μιας τσιγγάνας δίπλα στις γραμμές του τραίνου που φωτογράφιζα τότε. Το τραίνο πέρασε και η τσιγγάνα χάθηκε πίσω του σε μια σκοτεινή συνωμοσία μιας μάζας μετάλλου και της γης αυτοπροσώπως. Η πόρτα κλειστή. Και πίσω στην πτώση μέσα στο υγρό που δεν τελειώνει. Γαμηθήκαμε πέφτοντας και ακούγεται πολύ κλασσικό αλλά ήταν τόσο παράξενο. Πολλοί γαμιούνται πέφτοντας αλλά λίγο επιζούν για να το περιγράψουν. Αλλά δεν θα το κάνω καθώς έχουν φτάσει και ό,τι πρόλαβα να πω το είπα. Φεύγω, θα περάσω την πόρτα για να χαθώ στο μαύρο κλιμακοστάσιο μιας αιωνιότητας συντετριμμένης από το σφυρί της γυναίκας εκείνης.

Αθήνα - Α5, 14+7

2009-12-15T01:09:00.003+02:00

"Ζαλισμένες πυγολαμπίδες που ψάχνουν στα σκουπίδια της υγρής Αθήνας τα ματωμένα ρούχα μιας προηγούμενης ζωής."

Ο Λόρο έφυγε το πρωί τσακίζοντας τα ζιζάνια στο κατώφλι της πόρτας του. Διαφθαρμένοι πολιτικοί και κρίση σε ένα κόσμο όπου οι μισοί ήταν άνεργοι. Οι θάλασσες, τα τελευταία 120 χρόνια, έχουν αλλάξει χρώμα. Η επιστημονική φαντασία είναι παρελθόν καθώς οι άνθρωποι δεν έχουν πια τι να φανταστούν. Δηλητηριασμένο νερό που κύλησε στις βρύσες για 53 χρόνια και ο άνθρωπος σχεδόν αφανίστηκε. Τα δέντρα έχουν μεταλλαχθεί σε σαρκοβόρους οργανισμούς ενώ κάποια από αυτά έχουν αρχίσει να μετακινούνται. Τα τάγματα των επταχέρηδων έχουν αναλάβει την τήρηση της τάξης στις περισσότερες περιοχές του πλανήτη. Το χρήμα έχει εκλείψει προ πολλού. Οι πολιτικές ιδεολογίες μελετώνται ξανά, από τους λίγους που έχουν την πρόσβαση στα αρχαία βιβλία του 14ου πολιτισμού. Μέσα σε αυτό το τοπίο, συνεργαζόμενος με τον Λόρο, γνώρισα τη Νέλη.

κολυμβητές

2009-10-12T18:49:00.003+03:00

χειμερινοί κολυμβητές

σε υπόγειες δεξαμενές

οσφραινόμαστε τις διαυγείς μυρωδιές της ακόνιζας

πλέουμε δραπετεύοντας

σε πελάγη βόρεια όσο τα παγωμένα νερά

εγκλωβισμένα σε ψυγείο ΙΖΟΛΑ

σε κάποια εθνική οδό

της χώρας που αυτοαποκαλείται ελλάδα

πίσω από ένα μπετονένιο μνημείο

σαν να το σχεδίασε ο ζενέτος.

ΣΤΡ-ΡΠΤ-ΝΘ v3.0

2009-10-08T15:08:00.003+03:00

Μέσα στη νύχτα
στο γύρισμα κάθε σελίδας
στροβιλιζόμαστε μαζί
πέφτοντας στο κενό

αγκαλιασμένοι

κάθε στιγμή μαζί
πλησιάζουμε στο έδαφος
που υποχωρεί
σε κάθε σκέψη
όπως τα όνειρά μας

τυφλά

εξακοντίζονται στο πουθενά
στο κενό μέλλον
που μας γνέφει διστακτικά
οι έρωτες που δεν γνωρίζουν παρόν
που παραγράφονται υστερικά
που γνώρισαν μόνο παρελθόν
καθώς είναι μεγάλοι

με εραστές της μουσικής
με εραστές της μιας σελίδας
με κενούς εραστές
που πεθαίνουν μετά από κάθε γράμμα
μετά από κάθε γραμμή

mad lovest love lover loved

2009-10-06T10:32:00.000+03:00

ο τρελός έρωτας
οι τρελοί φίλοι
τα τρελά κορίτσια

καπνίζουμε ιδρωμένοι σε κατάμεστα μπαρ
εσύ κι εγώ ιδρώνουμε
το ποτήρι ιδρώνει στο χέρι σου

το χέρι μου κρατάει ένα ποτήρι

είσαι κοντά
το ποτήρι πέφτει
το χέρι μου κρατάει εσένα

μου μιλάει αλλά δεν ακούω τίποτα

γνώριμο τσίμπημα
μούδιασμα στο χέρι

τσιγάρο που καίγεται γρήγορα
ενοχλητική μουσική γεμίζει το βρώμικο δωμάτιο
μυρωδιά από καλλυντικό απλώνεται παντού

μου λες για τη Nina Simone
σου λέω για τη Nina Simone

χορεύουμε στη μέση του πλήθους
χορεύουμε σε άδεια προβλήτα
χορεύουμε σε ξέφωτο γυμνοί

[μουσική Σοπέν]

[ήχος από αυτοκίνητο - απότομο σταμάτημα από χειρόφρενο]

έρωτες τρελοί έρωτες
ερωτευμένων
που ερωτεύονται για να ερωτευτούν

[χτύπημα ποτηριών - χαρούμενες φωνές]

ταξιδεύουμε πάνω σε τραγούδια
κολυμπάμε μέσα σε ποτά
πετάμε πάνω στον καπνό
πατώντας σε νότες
ισορροπώντας σε σταγόνες
αγαπώντας αγαπημένη

τα πάθη μας δεν θα δαμαστούν ποτέ

μέχρι το τέλος της παγωμένης

βόρειας θάλασσας ξανά φωνάζοντας

δυνατά απαγγέλοντας ποίηση

του ποτέ ποίηση του πουθενά

Μην κοιτάς πίσω

σε παρακαλώ

ο έρωτας έχει μόνο παρόν.

-

2009-09-28T14:50:00.007+03:00

φιλάμε κόρες οφθαλμών ως λαιμούς

και τραγουδάμε πανηγυρικούς μέσα στη νύχτα

πίνοντας από ατσάλινα ποτήρια

ρίχνοντας το κρασί στα βρώμικα ρούχα ενός μεθυσμένου

πιστεύοντας σε τίποτα

οδηγούμαστε στο πουθενά

Συντασσόμενοι και αλληλοσπαρασσόμενοι οι εχθροί

φιλάνε τους λαιμούς ως κόρες οφθαλμών

πίνοντας από κρυστάλλινα ποτήρια

φορώντας τα καθαρά ρούχα μιας ημέρας αγνής

πιστεύοντας στα πάντα

οδηγούνται στο κενό.

Jadis

2009-09-08T13:38:00.001+03:00

"Jadis, si je me souviens bien, ma vie était un festin où s'ouvraient tous les coeurs, où tous les vins coulaient.
Un soir, j'ai assis la Beauté sur mes genoux. - Et je l'ai trouvée amère. - Et je l'ai injuriée.
Je me suis armé contre la justice.
Je me suis enfui. Ô sorcières, ô misère, ô haine, c'est à vous que mon trésor a été confié!
Je parvins à faire s'évanouir dans mon esprit toute l'espérance humaine. Sur toute joie pour l'étrangler j'ai fait le bond sourd de la bête féroce.
J'ai appelé les bourreaux pour, en périssant, mordre la crosse de leurs fusils. J'ai appelé les fléaux, pour m'étouffer avec le sable, avec le sang. Le malheur a été mon dieu. Je me suis allongé dans la boue. Je me suis séché à l'air du crime. Et j'ai joué de bons tours à la folie.
Et le printemps m'a apporté l'affreux rire de l'idiot.
Or, tout dernièrement, m'étant trouvé sur le point de faire le dernier couac! j'ai songé à rechercher le clef du festin ancien, où je reprendrais peut-être appétit.
La charité est cette clef. - Cette inspiration prouve que j'ai rêvé!
"Tu resteras hyène, etc.... ," se récrie le démon qui me couronna de si aimables pavots. "Gagne la mort avec tous tes appétits, et ton égoïsme et tous les péchés capitaux."
Ah! j'en ai trop pris: - Mais, cher Satan, je vous en conjure, une prunelle moins irritée! et en attendant les quelques petites lâchetés en retard, vous qui aimez dans l'écrivain l'absence des facultés descriptives ou instructives, je vous détache des quelques hideux feuillets de mon carnet de damné.

Titre - Encore - Viens

2009-08-25T16:57:00.003+03:00

Joy Division & Noir Desir ω τι συνδυασμοί... ο Μέγας Ανατολικός είναι ήδη στον 4ο τόμο και σήμερα όπως και τόσες άλλες φορές θα τα πιούμε χαμογελώντας, ακούγοντας χρωματιστές μουσικές.
Το βιβλιο-buffer έχει μεγαλώσει επικίνδυνα και είμαι χαρούμενος.
Οι διακοπές αισίως τελειώνουν και όλοι μαζί για άλλη μια χρονιά θα ξαναμάθουμε τα όμορφα νυχτερινά πεζοδρόμια της Αθήνας.
Θα ταξιδέψουμε σε κατάμεστα λεωφορεία.
Θα πιούμε τα ίδια ποτά.
Θα χορέψουμε Stone Roses.
Θα πάμε για δουλειά μεθυσμένοι.

Comme elle vient, encore et encore.

2009-08-24T18:04:00.002+03:00

Το κεφάλαιο αδρανεί μετασχηματισμένο σε μέσο διάδοσης της γνώσης. Οι ποταμοί των γραμμάτων θα κυλήσουν χωρίς εμπόδια. Τα τσιγάρα θα γεμίσουν τα τασάκια και τα άδεια μπουκάλια μπύρας τα τραπέζια μας.
Μετά από ώρες συζητήσεων και ώρες διαβάσματος, ώρες μουσικής και ώρες χωρού, ώρες ταξιδιού και ώρες ποτού, ώρες τσιγάρου και ώρες ονείρων, ετοιμαστήκαμε και κάνουμε το βήμα εμπρός. Προς τη μια και μοναδική λογοτεχνία.

a little light music...

2007-12-27T01:38:00.001+02:00

poesia
Originally uploaded by elisa gianni
russian dance - εικόνες που φοβόμαστε - η μουσική που φοβηθήκαμε - πέθανε; ξανά; δεν ξέρω - ρυθμός - βιολί - σελίδες - καφες - la notre musique - est morte? je ne sais pas - rythme - violin - cafe - pages - dust - wood - smell of cigarette - smoke - blurred - eyes - glasses - water - smoke - movement - little light - light music - little light music - one - two - three - here we - you - love - we - love - over the terrace - above the ground - we fly - inspiration - repeat - wine - red -sauternes - prosseco - alba - situationists - torino - milano - blood - on the fields - music is our blood - the one will never give - the one that is always dead - has been dead - for us - for ever.-

the way...

2007-01-03T13:24:00.000+02:00

It's not the way you use me
It's not the way you're sad
It's not the way you hold me
It's not because you take
It's not the wrong direction
It's not the same mistake

It's the way you love me
It's the way you love me

It's not the way your hands are
There's not a single day
There's not a lot to say about the days you hurt me
The days you make me cry out loud
There's not a lot to say about the days you pass me by
Until I say goodbye

It's the way you love me
It's the way you love me
Just the way you love... me

-

2006-12-27T02:33:00.000+02:00

Η μεγάλη νύχτα των πεντακοσίων ετών έφτασε. Μεθύσαμε ώσπου πέσαμε στο πάτωμα ξερνώντας από το μπαλκόνι σε ένα διαμέρισμα του 5ου ορόφου. Είδαμε όλες τις ανατολές του κόσμου μεταφράζοντας τα βιβλία που γράφτηκαν πριν από εμάς για εμάς. Δύουμε κάθε μέρα μαζί με τον ήλιο για να ξυπνήσουμε ένα πρωινό αναφωνώντας ότι "La vie est belle et facile" αντιγράφοντας αυτόν που αντέγραψε τους άλλους, παίζοντας και εμείς τους μικρότερους ρόλους στο παιχνίδι των κινούμενων λέξεων και γραμμάτων αντιστρέφοντας τα σημεία και παραφράζοντας τα όνειρα, υποδυόμενοι ρόλους που ποτέ κανείς δεν μας ανέθεσε. Μάθαμε να κοιτάμε πίσω για να γεμίζουμε, αλλά και να ρίχνουμε ματιές στο μπροστά φλερτάροντας με την τύχη μας. Μεθύσαμε και καπνίσαμε, πολλές φορές σαν να ήταν η τελευταία μέρα, χορέψαμε τόσες φορές αυτόν τον τελευταίο χορό, και για μεγάλη μας πλήξη η τελευταία φορά ακόμα δεν έχει έρθει. Βαρεθήκαμε τους γύρω μας, ψάξαμε μακρυά και ξεφύγαμε. Κυνηγήσαμε αυτές που αγαπάμε, χωρίς όρια, δεν είδαμε τίποτα και μας άρεσε πολύ. Συνεχίζουμε να μην βλέπουμε τίποτα και είναι τόσο ωραία. Τις είδαμε να κοιμούνται στον καναπέ όσο εμείς καπνίζουμε ακόμα lucky strike, πίνοντας κόκκινο κρασί χωρίς πάγο. Είδαμε τον πιο στενό δρόμο της Αθήνας και πειραματιστήκαμε με διαφορετικό αλεύρι κάθε φορά. Ποτέ δεν μείναμε σταθεροί, μια σιωπηλή συνωμοσία μας επέβαλε τη διαρκή μετακίνηση. Οι καφέ κούτες έξω από τα σούπερ μάρκετ μας περιμένουν, για ακόμα μια φορά. Δεν υπάρχει επιστροφή, μόνο όταν αυτό είναι θεμιτό. Θέλουμε να ακούμε Elvis Costello, και να θυμόμαστε μερικά λεπτά αποτυπωμένα σε κινηματογραφικό φιλμ, θέλουμε να ζήσουμε γιατί ποτέ δεν βρήκαμε το λόγο να πεθάνουμε, θέλουμε να πετάξουμε, θέλουμε να αγαπήσουμε, θέλουμε να πεθάνουμε και θέλουμε να ζήσουμε ξανά. Θέλουμε να υποδυόμαστε όλους εκείνους τους ρόλους που βρήκαμε γραμμένους στα βιβλία της νιότης που δεν τελειώνει ποτέ. Μέχρι τα τείχη των μεσαιωνικών πόλεων της Ευρώπης, ως τα λιμάνια του βορρά, μέχρι τη μια και παγωμένη θάλασσα μαζί της. Πάντα. Σε ένα παιχνίδι που ποτέ δεν θα τελειώσει. Που θα τελειώσει μόνο όταν ξεχάσουμε να γράφουμε. Που θα τελειώσει μόνο όταν ξεχάσουμε να σκεφτόμαστε. Που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ πως να αγαπάμε. Και που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ πως να κοιτάμε μεθυσμένοι, με μάτια έτοιμα να εκραγούν.

Που τώρα ήπιαμε τόσο πολύ που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ πως είναι. Που διαμορφωθήκαμε μέσα από τη ζάλη. Τη ζάλη που μας χαρίσατε εσείς. Εσείς που ποτέ δεν θα ξεχάσουμε. Ακόμα κι αν χρειαστούν πεντακόσια χρόνια νύχτας για να σας χάσουμε ή να σας ξεχάσουμε.

Είναι αργά και η νύχτα έχει αρχίσει. Μια νέα συμβατική χρονιά μας βρίσκει να σας κοιτάμε μεθυσμένοι. Και να σας αγαπάμε. Μεθυσμένοι. Για πάντα. Το τσιγάρο τελείωσε, αλλά το πακέτο είναι ακόμα γεμάτο. Και όσο μπορούμε ακόμα να κατέβουμε κάτω για να αγοράσουμε κι άλλα τσιγάρα, κι άλλο κρασί, ποτέ δεν θα φοβηθούμε τίποτα και κανέναν.

Η ζωή τέλειωσε, κάθε αύριο ξεκινάει μια καινούργια ζωή. Πιο μεθυσμένη και πιο τρελή. Με τις πιο όμορφες μυρωδιές στον κόσμο. Με ματιές στα μάτια. Με πτήσεις χωρίς επιστροφή. Μέχρι εκεί που δεν βλέπουμε και τόσο μας αρέσει.

εσύ

2006-12-02T20:02:00.000+02:00

Παρασκευή μεσάνυχτα. Ο Ναύτης περιμένει. Αδιέξοδο. Βρεγμένη άσφαλτος. Κάδοι σκουπιδιών. Λάμπες φθορισμού. Πράσινο φως. Κόκκινο νέον που τρεμοσβήνει. Καπνίζει. Το τελευταίο Lucky Strike του. Τυλιγμένος μέσα στο τζάκετ του. Το χέρι του μέσα στο μανίκι. Το τσιγάρο προεξέχει. Ο καπνός μπερδεύεται με τα παγωμένα χνώτα του. Περιμένει. Έχει μάθει να περιμένει. Ατελείωτες ώρες. Ελάχιστοι περαστικοί. Κανείς δεν τον παρατηρεί. Τον φωνάζουν Αόρατο Άνθρωπο. Τα τελευταία χρόνια νομίζει πως έχει εκφυλιστεί σε μια σκιά. Με τον καιρό απόκτησε την ικανότητα να ελέγχει τη θερμοκρασία του σώματός του. El hombre solo. Μπούκλα χρυσή. Απέραντη ήπειρος. Γέροι βαράνε πρέζα με βρώμικες τουαλέτες. Ψάχνει την άκρη. Ψάχνει τον Old Bull Lee. Μέθυσε χθες. Πίνοντας ντοματόσουπα με τζιν. Σφίγγει το μπράτσο με τη γραβάτα του. Τυπώνει χιλιάδες αυτοκόλλητα. Προορισμός οι τουαλέτες. Οι γέροι βαράνε πρέζα ζεστή. Οι τουαλέτες των μη-ιδανικών μπαρ. Των μπαρ που δεν υπάρχουν πια. Των μπαρ που δεν ζήσανε. Των μπαρ όπου πίνεις τα πέντε tanqueray με τόνικ. Τα μπαρ της νεότητάς τους. Τα μπαρ της μουσικής τους που σιγά σιγά πεθαίνει. Τα μπαρ που δεν έζησες ποτέ σου. Τα μπαρ που θέλω να προλάβουμε μαζί. Οι λέξεις μπερδεύτηκαν. Χειρότερα από ποτέ. Τα λόγια μας ταξιδεύουν. Συνεχίζουμε να πετάμε. Πάνω από τις απέραντες ηπείρους. Πετάξαμε ακούγοντας το Getting away with it all messed up. Η όπερα στο δικό σου σπίτι. Φως κίτρινο της δύσης περνάει μέσα από κλειστό παντζούρι. Πότε θα ζήσουμε σαν δελφίνια; Πότε θα πάμε στο ζωολογικό κήπο του Βερολίνου; Πότε θα ζήσουμε μαζί; Πότε δεν θα αφήσουμε ο ένας τον άλλον ποτέ; Point (έτσι γράφεται αυτό;) φόρεμα - κόκκινη ζώνη - κίτρινη ζωή - μπλε ηλιοβασίλεμα - πράσινο ψωμί - μαύρο all star - πες μου ότι μ' αγαπάς - σε φιλάω - όσο ποτέ - θα σε περιμένω - για ατελείωτα πρωινά - στην πόλη σου - στην πόλη μου - να σε κοιτάω να ξυπνάς - τα πιο όμορφα μάτια που είδα ποτέ.
Γιατί "la vie est belle et facile..."

can't stand any longer...

2006-10-19T00:39:00.000+03:00

dadaism - situationism ?
0:41 and still writing - browsing through pictures of long forgotten (?) groups - revolutionary people, scandals, beers and cigarettes and coffee, lots of coffee...

Unitary Urbanism

2006-10-15T02:47:00.000+03:00

Οι Debord και Constant συνεργάζονται στενά για τη διατύπωση της Ενιαίας Πολεοδομίας. Από την γνωριμία τους και μετά αλληλογραφούν συνεχώς ετοιμάζοντας τα κείμενα που δημοσιεύονται στο περιοδικό της Καταστασιακής Διεθνούς. Το πρώτο σημαντικό κείμενο στην κατεύθυνση αυτή είναι η “Διακύρηξη του Άμστερνταμ”. Δημοσιεύεται στο πρώτο τεύχος της Internationale Situationniste το Δεκέμβριο του 1958. Πρόκειται για ένα κείμενο έντεκα σημείων, όπου παρουσιάζεται η άρρηκτη σχέση μεταξύ των καταστασιακών, των καταστάσεων και της Ενιαίας Πολεοδομίας (Unitary Urbanism). Το πέμπτο σημείο ορίζει την Ενιαία Πολεοδομία.

Ενιαία Πολεοδομία είναι η περίπλοκη, διεξαγόμενη δραστηριότητα που συνειδητά αναδημιουργεί το περιβάλλον του ανθρώπου, σύμφωνα με τις πιο προηγμένες ιδέες κάθε τομέα.

Η Πολεοδομία δημιουργεί το περιβάλλον βασιζόμενη στην τεχνολογία και ό,τι άλλο μέσο είναι δυνατόν, ώστε να επιτευχθεί ο σκοπός αυτός. Στο όγδοο σημείο τονίζεται πως η κατασκευή περιβαλλόντων (ambiances) σχετικών με την ανάπτυξη του δημιουργικού πνεύματος είναι ο κύριος σκοπός των καταστασιακών δημιουργών. Στο ένατο σημείο αναφέρεται η πλήρης ανάμιξη επιστημονικών και καλλιτεχνικών μέσων. Το δέκατο σημείο ορίζει την κατασκευή μιας situation ως την “οικοδόμηση” ενός προσωρινού μικρο-κλίματος και το παιχνίδι συμβάντων σε μια μοναδική στιγμή στη ζωή μερικών ανθρώπων. Μέσα στην Ενιαία Πολεοδομία, η κατασκευή καταστάσεων είναι αδιαχώριστη από την κατασκευή ενός γενικού και πιο μόνιμου κλίματος. Το τελευταίο σημείο θέτει την διαδραστική σχέση μεταξύ της Ενιαίας Πολεοδομίας και των Καταστάσεων. Οι κατασκευασμένες (constructed) καταστάσεις είναι το μέσο για την Ενιαία Πολεοδομία, και η Ενιαία Πολεοδομία είναι η απαραίτητη βάση για την κατασκευή καταστάσεων, με χαρακτήρα σοβαρό ή παιχνιδιάρικο, σε μια πιο ελεύθερη κοινωνία.

Διάδραση και Internationale Situationniste

2006-10-15T00:14:00.000+03:00

Η Καταστασιακή Διεθνής (Internationale Situationniste) υπήρξε χωρίς αμφιβολία μια από τις σημαντικότερες ομάδες στο χώρο της παγκόσμιας πρωτοπορίας κατά τις δεκαετίες 50 και 60. Διερεύνησε τη σχέση του ανθρώπου με την αρχιτεκτονική μέσα από το πρίσμα της καθημερινής ζωής. Οι ιδέες τους αφορούσαν έναν τρόπο ζωής, αφιερωμένο στην δημιουργία καταστάσεων. Οι καταστάσεις είναι μικρά ή μεγαλύτερα συμβάντα που προκαλούνται από τα άτομα με σκοπό την διάδραση μεταξύ των μελών της κοινωνίας. Οι καταστασιακοί πρότειναν ένα τρόπο ζωής βασισμένο στο παιχνίδι και τη συνεχή εναλλαγή παραστάσεων. Μίλησαν για την αρχιτεκτονική και την πολεοδομία που θα ευνοούσε το παιχνίδι αυτό και που θα το προωθούσε. Μέσω του καλλιτέχνη Constant διατύπωσαν σαφώς την αρχιτεκτονική αυτή. Η πρόταση του για την ουτοπική πόλη της Νέας Βαβυλώνας βασίστηκε αποκλειστικά στις αρχές της Καταστασιακής Διεθνούς. Η περιπλάνηση, ο νομαδικός τρόπος ζωής και η κοινωνική διάδραση οδήγησαν τον ιδιότυπο αυτό αρχιτέκτονα στο σχεδιασμό μιας πόλης – δικτύου μέσα στην οποία ξετυλίγεται ένα ατέλειωτο παιχνίδι. Οι χρήστες επηρεάζουν τον χώρο μέσα σε μια διαρκή διάδραση μεταξύ αυτών και τις αρχιτεκτονικής. Ο Constant εκμεταλλεύτηκε τις τελευταίες τεχνολογικές εξελίξεις της εποχής και ίσως και μερικά βήματα πιο μακριά. Σήμερα η πρότασή του φαντάζει επίκαιρη. Οι τεχνολογικές εξελίξεις βάδισαν στην πορεία που εκείνος είχε φανταστεί, καθιστώντας τη Νέα Βαβυλώνα μια πόλη κοντά στα τεχνολογικά δεδομένα της εποχής μας.

Οι καταστασιακοί δεν ήταν μια ομάδα που είπε κάτι εντελώς καινούργιο. Κατάφεραν όμως να συγκεντρώσουν το υλικό των πρωτοποριακών ομάδων του αιώνα και να το διηγηθούν ξανά, με ένα σαφή τρόπο που συμβάδιζε σχεδόν στην παραμικρή λεπτομέρεια με τις ζωές που εκείνοι ζούσαν. Οι ρίζες της ομάδας οδηγούν στον ντανταϊσμό και τον σουρεαλισμό, αλλά οι ίδιοι ήταν αυτοί που δημιούργησαν την ρήξη με τα ρεύματα αυτά. Η διάδραση εμφανίζεται από την αρχή της πορείας προς την Καταστασιακή Διεθνή, αλλάζοντας με τον καιρό την θέση της. Από απλή δράση των μελών ομάδων, σε διατυπωμένη θεωρία και αργότερα σε αρχιτεκτονική πρόταση μέσω του Constant και της Νέας Βαβυλώνας.

2006-08-04T12:01:00.000+03:00

athens - ελευθερουδάκης bookstore

lucky strike - triX - a couple and some coffee...

Piraeus Central Metro Station

2006-08-03T13:21:00.000+03:00

Piraeus Central Metro Station
Originally uploaded by sotkouv.

A building far beyond nowadays technology. Today's metal structures are much cheaper...

Γεώργιος Παπαδάκης

2006-08-03T12:52:00.000+03:00

Νέος αρχιτέκτονας, εργαζόμενος...

2006-08-03T12:39:00.000+03:00

Το τέλος είναι η αρχή είναι το τέλος

Το Λονδίνο όπως το είδαμε το 2045, ακριβώς όπως το προέβλεψαν οι Clash μετά από μία συναυλία τους στο Bristol...